Zoals eerder aangekondigd zijn twee leden van Béla Nepali, Dries Brouwers en Alex Van Beveren, van 11 tot en met 21 april teruggekeerd naar Nepal. Het doel was om met lokale organisaties een eerste project op poten te zetten omtrent lokaal muziekonderwijs voor de jeugd. En het resultaat mag gezien worden! Het resultaat was een intense voorbereidingsperiode van het orkest, heel was lesgeven aan de lokale leraren om continuïteit van onze inspanningen te verzekeren, en een leuk slotconcert waar zowel muzikanten als de talrijk aanwezige luisteraars duidelijk van genoten hebben! Meer details omtrent de werking van Béla Nepali kan je ondertussen trouwens terugvinden op onze geüpdatete “over ons“-pagina.
Na een niet onhobbelige reeks vluchten (een storm boven de luchthaven van Kathmandu zorgde voor wat problemen en een vliegtuig waarvan het kerosineniveau aan de lage kant begon te raken – niet echt geruststellend als je weet dat Kathmandu een behoorlijk slechte reputatie heeft qua vliegtuigongelukken rond het vliegveld) werd onze delegatie opgewacht door een van de lokale vertegenwoordigers en bezielers van het Crescendo-orkest waarmee we samenwerken, Bidur. Een verkwikkende nacht later begon echter het échte werk: het voorbereiden van het in opbouw zijnde (jeugd)orkest op een jaarconcert dat vijf dagen later zou plaatsvinden in het Russian Cultural Center in Kathmandu. De huur van die zaal werd overigens mee gefinancierd door onze organisatie.

Dat Nepal niet bepaald goed voorzien is qua infrastructuur (noch qua openbare wegen, noch qua muzieklokalen), bleek al meteen uit het feit dat de repetities doorgingen in een lokale van de lokale politie-afdeling, waar elektriciteit nog niet geïntroduceerd was. Op het moment van onze reis heerste in Nepal overigens een besparingsregime waarbij elektricteit in blokken gerantsoeneerd werd en elke wijk van Kathmandu een achttal uur per dag gewoon helemaal zonder stroom werd gezet. Combineer dat met een gigantisch olietekort (beeld je kilometerslange rijen in aan tankstations) en je weet dat muziekonderwijs voor de regering van Nepal geen prioriteit kán zijn. Wij krijgen wel eens de vraag waarom onze organisatie zich met muziek inlaadt en niet met eenvoudigweg eten inkoopt en ginder uitdeelt – toch een grotere basisbehoefte dan wat muziek spelen, niet? Ons antwoord daarop is steeds eenduidig: er zijn reeds talrijke ontwikkelingsorganisaties actief in Nepal die op dat vlak hun bijdrage leveren – Béla Nepali probeert bij te dragen in iets waarin haar leden uitblinken. Ons doel is niet klassieke muziek te promoten in Azië of om hongersnood op te lossen – dat is iets waar wij als kleine organisatie sowieso niet veel meer in kunnen betekenen -, maar wel om kinderen en de jeugd leuke en ontspannende momenten te bieden tussen alle zorgen door. Want hoe je het ook draait of keert: ontspanning en zelfexpressie zijn eveneens basishoeften, hoewel misschien minder evident als het duidelijk zichtbare voeding.
Dat onze inspanningen niet vruchteloos zijn, werd echter meermaals bewezen tijdens de intense voorbereidingsperiode van het orkest. De vreugde, maar ook de opperste concentratie en inzet waarmee deze mensen werken, is een toonbeeld voor zelfs veel Europese landen. Zelfs met de extreem beperkte middelen – een gebrekkig instrumentarium, geen geschikte repetitielokalen, kennis uit boeken – slagen deze kinderen en jongeren er in om zich met volle overige te storten op de muziek en van het weinige iets groots te maken. Dat zij leergierig zijn, toont eveneens de waarde van een project als dat van Béla Nepali. Niets is meer deugddoend dan de vraag “please, teach us, sir!”.
Naast het begeleiden van het orkest (waarbij Alex vooral qua directie een sterke inbreng had en Dries zich meer op het technische aspect van de strijkers richtte) werd ook aandacht besteed aan het verder opleiden van de lokale leraars. Het idee is dat zij de kennis die door ons werd aangereikt verder kunnen doorgeven aan hun leerlingen, zodat ook na onze tien dagen durende reis onze aanwezigheid enigszins blijft doorzinderen. Dit aspect zal ook in latere projecten breder aan bod komen, aangezien dit voor meer resultaat op langere termijn zorgt.

Aan ons project was ook aan materiaal-financieel kantje. Zoals eerder aangekondig op de website, hebben we een klein deel van de inkomsten van ons benefietconcert gebruikt om materiaal aan te kopen voor het orkest. Dat bestond voornamelijk uit instrumenten (viool, altviool), snaren, pupiters en andere accessoires. Deze items werden op voorhand in overleg met de lokale bezielers aangekocht en afgestemd op hun noden om zo economisch efficiënt mogelijk om te gaan met onze beperkte middelen. Daarnaast verzorgde Béla Nepali ook een deel van de huur van de concertzaal, het Russian Cultural Center, om het project voor het Crescendo-orkest financieel haalbaar te maken. Zonder deze steun zouden de kosten immers te hoog oplopen voor hen. Een leuke vergelijking: zelfs de goedkoopste viool (Chinees model massaproductie) kost ginds twee à drie maandlonen voor een middenklasse-gezin. Onbetaalbaar dus voor de overgrote meerderheid van de bevolking.
De dag van het concert zelf was voor zowel ons als voor de organisatoren als voor de studenten een van grote spanning, want het betrof het eerste echte concert van het orkest, en slechts het tweede symfonisch optreden in Nepal ooit. Dat er nog veel te leren valt voor zowel ons als voor de Nepalezen, staat buiten kijf, maar het resultaat was zonder twijfel een spontane, muzikale uitroep die absoluut gesmaakt werd door het publiek. Op het programma: voor de allerkleinsten een rits kinderstukjes (do re mi, kortjakje…) verder aangevuld met lokaal gecomponeerde Nepalese volksmuziek bewerkt naar strijkersorkest voor de ouderen, The Mission van Morricone en wat kamermuziek van Leclair. Met andere woorden: een heel allegaartje van allerlei soorten muziek!
We zien zelf de toekomst van Béla Nepali rooskleurig in na onze ervaringen met dit pilootproject. We hebben alleszins veel geleerd uit deze terugkeer en zullen deze kennis met veel plezier toepassen op een volgend project, dat momenteel voor midden 2012 geraamd wordt. We denken hierbij ook aan een verdere uitbreiding van onze partners, zodat we bijvoorbeeld ook nauwer kunnen samenwerken met lokale scholen (de Pushpasadan Boarding High School gaf bijvoorbeeld aan een muziekprogramma te willen starten voor haar studenten, maar mankeert hiervoor de kennis en middelen) of weeshuizen, aangezien op dat vlak ook enkele Belgen actief zijn. Hoe we dit concreet zullen aanpakken, is iets om de komende maanden verder te bekijken. En uiteraard vereist dit alles ook de nodige financiële middelen, waardoor we ook de mogelijkheden van een benefietconcert begin 2012 verder zullen nagaan. We wensen onze de sponsors en aanwezigen van onze benefietconcerten alleszins nogmaals hartelijk te bedanken voor hun inzet, want zonder hun bijdragen zou er van dit project geen sprake zijn geweest. En dat woordje van dank komt ook recht uit de mond van onze Nepalese collega-musici!
Datum:
Tuesday, May 10th, 2011; Tags:
Bela Nepali,
Project April 2011 Posted in
Bela Nepali,
Nepal,
Project april 2011 |
No Comments »